Kilkanaście dni temu w poznańskim dodatku do Gazety Wyborczej ukazał się bardzo ciekawy artykuł Marka Bańczyka, prezesa Instytutu Konkurencyjnej Ekonomii Regionów. Stara się on odpowiedzeć na pytanie o to, które polskie miasta będą zyskiwać na znaczeniu w dłuższej perspektywie, a które swoją obecną pozycję z pewnością stracą. Teorię swoją autor opiera na porównianiu z innymi europejskimi krajami i ich modelami rozkładu siły miast. Takich modeli "lokomotyw rozwoju" jest w Europie kilka. W Wielkiej Brytanii i Francjimocno dominuje stolica, drugie miejsce zajmuje kilka mniej więcej równorzędnie silnych (słabych?) miast. W małych krajach, jak Czechy, Słowacja, Węgry czy kraje bałtyckie znaczenia ma tak naprawdę tylko miasto największe. Niemcy są w stanie "utrzymać" kilka bardzo silnych ośrodków, a Hiszpania i Włochy po dwa - stolicę i silną gospodarczo przeciwwagę, odpowiednio Barcelonę i Mediolan. Autor porównuje sytuację Polski tej ostatniej dwójki i przewiduje walkę Krakowa, Gdańska, Poznania i Wrocławia o pozycję numer 2. Walka o tytuł "Barcelony północy" będzie się toczyć na śmierć i życie, jako że Polska, zgodnie z tezami artykułu, może pozwolić sobie tylko na dwa miasta o światowym znaczeniu korzystającymi z "globalnego dopalenia", reszta będzie tylko centrami regionalnymi. A to raczej ambicji Wrocławia nie zaspokaja.

Warto przeczytać w artykule jakie współczynnimi są porównywane i kto w nich prowadzi. I tak w PKB per capita prowadzi Poznań, przegania nawet pozornie bogatszą Warszawę. W rankingu GaWC 2008, czyli globalnej sieci miast, Kraków przegrywa tylko ze stolicą. W innych światowych rankingach polskie "miasta aspirujące" przeważnie wcale nie są uwzględniane.

I tutaj rodzi się pytanie - czy, jak i kiedy Wrocław ma szansę wygrać tę walkę i stać się polską Barceloną?

Zachwyciłem się stolicą Katalonii podczas krótkiej wizyty 6 lat temu i już wtedy marzyłem o równie pięknym Wrocławiu. Na tyle uwierzyłem w tę ideę, że zdecydowałem się spędzić tam pół roku w ramach wymiany studenckiej i w codziennym życiu podpatrywać ich koncepcje i rozwiązania. Teraz, 10 miesięcy po powrocie do Wrocławia, wiem, że mamy bardzo dużo do nadrobienia we wszystkich dziedzinach miejskiego życia, ciężko mi znaleźć jakąkolwiek przewagę naszego miasta. Jednocześnie sądze, że dogonienie Barcelony jest możliwe, jeżeli kierunek naszego rozwoju będzie właściwy.

Barcelona spełnia z nawiązką wszystkie kryteria miasta sukcesu z triady Floridy z poprawką Dutkiewicza. Przyciąga najbardziej uTalentowanych muzyków, artystów, piłkarzy, studentów, informatyków, naukowców, członków branży finansowej i marketingowej. W mieście znajduje się jeden z największych w Europie klastrów instytutów badawczych i firm opartych na wiedzy i wysokiej Technologii. Barcelona cechuje się wielką Tolerancją, jest mekką kultury alternatywnej i gejowskiej. Jednocześnie wyróżnia ją unikatowa katalońska Tożsamość. Zdążyłem dobrze ją poznać będąc zawodnikiem uniwersyteckiej drużyny castellers, tradycyjnego sportu Katalonii polegającego na układaniu "żywych wież". Młodzi ludzie z drużyny, a było ich blisko setka, posługiwali się jedynie katalońskim, słuchali tylko katalońskiej muzyki, grali w tradycyjne gry karciane, tańczyli lokalne tańce i świętowali typowo katalońskie święta. Mieszkańcy Barcelony identyfikują się z regionem, jego historią i tradycjami i nie dają sobie narzucać obcych hiszpańskich wzorców. Co więcej, w sporej części opowiadają się za suwerennością lub wręcz niepodległością Katalonii. Poprawka Dutkiewicza znacznie wzbogaciła triadę Floridy, ponieważ dodała do niej element pozwalający przywiązać napływową klasę kreatywną do miasta oraz zatrzymać tę, która już w mieście jest.

Jak sądzicie - czy Wrocław ma szansę stać się Barceloną Północy, czy przegramy ten tytuł na rzecz Krakowa lub Poznania?