Z wielką ciekawością przeczytałem dzisiaj regionalny manifest Klubu Dutkiewicza „Dolny Śląsk polską Bawarią”. Poza ewidentną „anty-partyjną” retoryką kampanii wyborczej pojawiają się tam naprawdę świetne myśli, miód na moje lokalnie-patriotyczne serce. Trzy cytaty:

„Sukces Wrocławia w ostatnich latach bazował na kilku tendencjach. Jedna z nich była związana z intensywnym budowaniem świadomości lokalnej, na ostatecznym <<braniu Wrocławia w posiadanie>>.”

„Wrocławian charakteryzuje wysoki poziom tożsamości lokalnej. Musimy i możemy zwiększyć uczestnictwo obywateli w jego kreacji, musimy poszerzyć publiczną partycypację. W korzystaniu z komunikacji zbiorowej, w jeżdżeniu na rowerze, w emocjonalnej więzi z Wrocławiem jako miastem do samorealizacji, a nie tylko do pracy i życia”.

„Przedsiębiorczość i innowacyjność muszą mieć warunki do rozkwitu. A są one tym lepsze, im bogatszy kapitał społeczny – zgoda i wewnętrzne przekonanie, że to jest nasze miejsce na ziemi. Takie zaś myślenie wyrasta w otwartym, bogatym kulturowo, tolerancyjnym społeczeństwie”.

Jaki płynie z nich wniosek? Tożsamość regionalna, na którą się powoływałem zarówno przy sprawie bulwaru Pileckiego jak i dyskusji pomnikowej, również według Prezydenta odgrywa bardzo znaczącą rolę dla miasta, co więcej nie tylko rolę symboliczną i emocjonalną – przekłada się bezpośrednio także na wszystkie inne dziedziny życia. Droga do Metropolii to nie jedynie „twarde” inwestycje w infrastrukturę, ale także „miękkie” budowanie lokalnej tożsamości śląskiej/dolnośląskiej! Dlatego tak się cieszę ze Święta Dolnego Śląska i z ostatecznego ustalenia jego flagi, z remontów dolnośląskich pałaców i zabytkowych górskich pensjonatów będących „nosicielami” tożsamości, z mieszkańców coraz bardziej dumnych ze swojego regionu, z powstawania kolejnych lokalnych świąt. Wierzę, że przyniesie to w przyszłości bardzo znaczące efekty. Budowa takiej wyjątkowości i tożsamości mocno łączy się z problemem poruszonym na końcu manifestu, problemem centralizacji Polski.

Dutkiewicz manifest kończy pytając retorycznie: „[…] chciałbym usłyszeć, że we wszystkich sprawach związanych z rozwojem któregokolwiek regionu warszawska centrala służyć będzie pomocą, bez polityczno-partyjnego podtekstu. Ale czy usłyszymy takie zapewnienie i uzyskamy dla takiego planu rzeczywiste, trwałe zrozumienie?” Na szczęście na ten problem odpowiada sobie sam w jednym z jego pierwszych zdań, jako wzór dla Dolnego Śląska podając nie tylko Bawarię, ale również wspominaną przeze mnie w poprzednim wpisie Katalonię. Może nadszedł już czas, w którym należałoby się zastanowić nad częściowym uniezależnieniem od „warszawskiej centrali” i stopniowym przenoszeniem poszczególnych kompetencji i zadań ze „stolycy” do regionów?

P.S. Kto jest lepszy – bawarskie Monachium czy katalońska Barcelona - przekonamy się ostatecznie już niedługo, w finale tegorocznej Ligi Mistrzów. Panie Prezydencie, ja obstawiam jednak Barcelonę. ¡Visca el Barça, visca Catalunya!